.

Zonder volk voelt hij zich niet langer thuis
in kerken, ook niet in de volle kerken
van Hongarije, want die zouden alleen
open staan voor eigen volk, eigen religie?

God houdt het comfort van de Koekelbergbasiliek
voor bekeken en heeft zijn tentje opgeslagen
tussen de tenten van Syrische vluchtelingen
in het Maximiliaanpark, in de schaduw van
de welvaartstorens van de Europese hoofdstad.

Zo woont hij al jaren bij de overlevers van Calais
en langs de kusten van de Middellandse Zee.
Hij riskeert de overtocht door de dode zee,
trekt berooid de straat op, dwaalt angstig mee
met vluchtende moeders en kinderen,
met wanhopige jonge mannen, op zoek
naar een menswaardige, warme thuis,
naar vrijheid en vrede, weg van bommen,
geweld, hongersnood.

Tussen eettentjes en smeulende vuren
ziet hij ze soms lachen en zingen,
of danst mee met asielzoekers en vrijwilligers.
Met uitgeputte, gewonde, zieke zwervers
schuift hij in de regen aan bij het Rode Kruis,
bij artsen van de wereld, of die zonder grenzen.

Daar voelt hij zich weer even God van mensen,
dan herleeft hij en droomt van een wereld
waar marginalen in het midden staan,
tussen mensen met een hart zonder grenzen.
Daar gebeurt bevrijding en stapvoets vrede;
in deze verbondenheid voelt hij zich thuis
als destijds in de ark van het verbond.
Samen méér mens worden:
deze week en levenslang.

Wilfried Gepts